Δέκα λόγοι να μην ψηφίσετε Οικολόγους Πράσινους

Πιστεύετε οτι στην Ελλάδα όλα πάνε καλά, κι ότι μπορούμε να εξακολουθήσουμε μια χαρά όπως είμαστε, με την διαφθορά μας να καταστρέφει την οικονομία, οφελώντας προσωρινά μερικές τσέπες, ίσως κάποτε και την δική σας, κι επιπλέον λατρεύετε τον δικομματισμό, τα υπόλοιπα κόμματα για σας είναι περιττά.

Νομίζετε ότι δεν χρειάζεται περισσότερος σεβασμός στα κοινά και στα μακροπρόθεσμα συμφέροντά μας και δεν θέλετε ούτε αποκέντρωση ούτε συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις.

Σας φαίνεται καλή ιδέα να εξακολουθήσουμε να εξαρτώμαστε από το πετρέλαιο και τον λιγνίτη κι όχι απο ενέργεια που μπορούμε να παράγουμε ή να εξοικονομήσουμε ακόμη και μεις στο σπίτι και παράλληλα είστε βέβαιοι ότι νερό θα έχουμε για πάντα, όσο κι αν το σπαταλάμε ή το μολύνουμε με απόβλητα.

Προτιμάτε να πάρετε ρίσκα με πυρηνικά εργοστάσια και νομίζετε ότι η πείνα θα καταπολεμηθεί με τα μεταλλαγμένα φτηνά λαχανικά και δημητριακά αντί από ποιοτικά τοπικά ή βιολογικά προιόντα και καλύτερο μοίρασμα του πλούτου, δικαιότερο εμπόριο σε διεθνές και τοπικό επίπεδο.

Πρόκειται να αγοράσετε ένα καινούργιο 4Χ4 και θα θελήσετε με αυτό να μπαίνετε στο κέντρο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης να καβαλάτε το πεζοδρόμιο για να παρκάρετε, ενώ θα αρνηθείτε να μπείτε στο τραμ ή το μετρό και τραίνο δεν πρόκεται να πάρετε ποτέ.

Δεν σας ενδιαφέρουν τα δέντρα κι οι ελεύθεροι χώροι στις πόλεις, θέλετε μεγάλα εμπορικά κέντρα σε κάθε γωνιά, ενώ νομίζετε ότι η ανακύκλωση είναι περιττός κόπος και παράλληλα δεν πάτε πουθενά με τα πόδια κι ούτε θα το θελήσετε κάποτε.

Δεν θέλετε παιδεία που να ενισχύει την δημιουργικότητα και φαντασία των παιδιών αλλά θέλετε παπαγάλους που αγχωμένοι διαρκώς θα γράφουν διαγωνίσματα από τη μικρότερη δυνατόν ηλικία.

Θέλετε να εξακολουθήσει η εκμετάλευση των μεταναστών με τη μαύρη εργασία και παράλληλα θέλετε να διώξετε όλους τους ξένους από τη χώρα, ακόμη κι αν εκεί κινδυνεύει η ζωή τους και νομίζετε ότι έτσι θα καταπολεμηθεί η ανεργία.

Πιστεύετε ότι θα εξακολουθησει η χώρα μας να είναι όμορφη, όταν όλες οι ακτές μας θα έχουν γίνει είτε οικόπεδα, μεζονέτες, γήπεδα γκόλφ και είστε βέβαιοι ότι ακόμα και τότε, τουρίστες θα έρχονται να φέρνουν άφθονο χρήμα που δεν θέλετε να μοιράζεται στις τοπικές κοινωνίες αλλά στις μεγαλοεταιρείες μαζικού τουρισμού.

Σας φαίνεται η ακρίβεια φυσιολογική κι όχι το προιόν ασχροκέρδειας και δεν θέλετε διαφάνεια στις τιμές, λιγότερους μεσάζοντες, μείωση του φ.π.α. στα βασικά απαραίτητα προιόντα και δεν σας νοιάζει πως παράγεται το γάλα ή το λάδι και πού και αν είναι καλό για την υγεία σας.

-------------
Τότε, πραγματικά, μην Ψηφίσετε Οικολόγους Πράσινους, δεν είμαστε το κόμμα που εκφράζει τα συμφέροντά σας.

Σίγουρα θα υπάρχουν καλύτερες επιλογές για σας.

θέλουμε να ενημερωθούμε για τους Οικολόγους Πράσινους Petition

θέλουμε να ενημερωθούμε για τους Οικολόγους Πράσινους Petition

Από το κείμενο της καθημερινής , http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100052_18/01/2009_299872
πρέπει να σταθουμε σε μια φράση κλειδί. Αυτή είναι η "πολιτικώς ορθή" πρόταση που μας αναγνωρίζεται με σαφήνεια, που ναι μεν, κατά την γνώμη μου ---και πολλών άλλων, φαίνεται-- ικανοποιεί την ανάγκη διαμαρτυρίας για την σημερινή πραγματικότητα, αλλά αφήνει σαφώς ελπίδες και ανοίγματα, για το μέλλον, χάρις σε πιό θετικές προτάσεις, δημιουργικές, λογικές, εφαρμόσιμες λύσεις χωρίς στείρα αντιπαράθεση και αφήνει πιό ανοιχτό το πεδίο απ' ότι το ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασίες πάνω στην πράξη. Δεν περιμένουμε κάποια ανατροπή για να αλλάξουμε τα πράγματα, ξεκινάμε απ'ο τώρα, είτε μας ψηφίζουν είτε όχι μέσω των προτάσεών μας προς όλους καθέτως και οριζοντίως. Αυτό το "αλλάζουμε πολιτική, αλλάζουμε και μεις" είναι το σύνθημά μας που μετράει περισσοτερο.
Αυτή είναι και η πολιτική μας, ισσοροπημένη, ανοιχτή σε όλους, όχι μεν τηρώντας ίσες αποστάσεις αλλά ούτε μονόπλευρη, αλλα γυρεύοντας εκείνες τις λύσεις που με αντικειμενικότητα χτυπούν τις ρίζες των προβλημάτων με εμφανή στόχο την διόρθωση, βελτίωση έστω κι όχι απλά κάποια δημαγωγία-- χάιδεμμα αυτιών ορισμένων τάξεων-- αλλά πολιτικές που μπορούν, να υιοθετηθούν από όλους και να βελτιώσουν την καθημερινότητα όλων των πολιτών.
Με αυτή την έννοια, απευθυνόμαστε σε όλους τους πολίτες σε όλο το κοινωνικό και πολιτικό φάσμα, εφόσον το περιβάλλον, με την ευρεία του έννοια-- περιβάλλον είναι ο γείτονάς μας, περιβάλλον είναι και η γειτονική μας χώρα, περιβάλλον είναι και το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι μας,περιβάλλον είναι η Ελλάδα, δείχνουμε ότι αντιμετωπίζουμε με ένα καινούργιο μέτρο, κοινό, όλα όσα μας απασχολούν.
Σημειώνω πάλι, ότι ως περιβάλλον δεν εννοώ μόνο τα καθαρά περιβαλλοντικά προβλήματα, τα δάση ή τον Ασωπό, αλλά την έννοια της σχέσης ανθρώπου με άνθρωπο, ανθρώπου με περιβάλλον. Η οικολογία, εξ άλλου μελετάει τις σχεσεις ειδών μέσα σε ένα οικοσύστημα. Το ίδιο εφαρμόζουμε κι εμείς στην πολιτική-- βελτιώνοντας τις σχέσεις βελτιώνουμε την ποιότητα ζωής όλων, εκεί που ζούν, με ο,τι κι αν σχολούνται, σε ο,τι τους απασχολεί κι εκεί δημιουργούμε μια νέα βάση για νέες αξίες που αναπτύσωνται, πιό στέρεα από τις παλιές .
Δεν παρουσιάζουμε θεαματική άνοδο. Όμως είναι σταθερή κι αυτό είναι πολύ πιό σημαντικό, έχει μεγαλύτερη δυναμική. Δείχνει το μέλλον, το μακροπρόθεσμο, αυτό που είναι "καλοχωνεμμένο" από την κοινωνία ως πραγματική ανάγκη κι όχι έναν πρόσκαιρο ενθουσιασμό, πυροτέχνημα. Εξ΄ίσου σημαντικό βρίσκω είναι ότι αυτή η άνοδος δεν οφείλεται σε άναν "αρχηγό" αλλά σε μια ευρύτατη ομάδα, που όλοι, ένας ένας, έχουν κάτι να προσφέρουν

Στο όνομα του Αθλητισμού

Είναι γεγονός ότι η Αθήνα έχει ακόμη δυνατότητες να γίνει πιο όμορφη, βιώσιμη, να γίνει καλύτερη. Το διαπίστωσα και πάλι τελευταία περιπλανώμενος στο Γκάζι, τον Βοτανικό αλλά και στο Θησείο και το Μοναστηράκι. Αυτό που χρειάζεται είναι έναν συνολικό καλό σχεδιασμό με φρέσκο μάτι και φαντασία που να συνδέει ενδιαφέρουσες δραστηριότητες μέσα στην πόλη, βόλτες με τα πόδια ή ποδήλατα, ελεύθερους χώρους, λιγότερα αυτοκίνητα, δημιουργικότητα για παιδιά, συντήρηση και ανάπλαση κτηρίων, γκρέμισμα ορισμένων, κίνητρα για πράσινα κτήρια . Το κλειδί είναι ένα σχέδιο που να συνδέει όλα αυτά μεταξύ τους τα κάνει προσβάσιμα από όλα τα σημεία. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει ημιτελή βήματα με την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων αλλά απέχουμε πολύ από την πραγματική βελτίωση και τον συνολικό σχεδιασμό.
Αυτό θα έσωζε την καθημερινότητα των κατοίκων που τώρα ως επί το πλείστον έχουν κακή διάθεση είναι επιθετικοί και αδιαφορούν για την πόλη τους.
Το να γίνουν κι άλλα μεγάλα εμπορικά κτήρια στο κέντρο και/η γήπεδα απλά θα καθυστερήσει κάθε δυνατότητα της Αθήνας να επανέλθει στη τάξη από το άσχημο χάος της δυσλειτουργίας. Πρέπει να κάνουμε την Αθήνα ελκυστική για τους κατοίκους, με τέτοιο τρόπο που να μην χρειάζονται αυτοκίνητο συνεχώς.
Επίσης να την κάνουμε αγαπητή στους επισκέπτες, όσο μεγαλύτερο μέρος της μπορούμε, όχι μόνο την Πλάκα. Ο Ελαιώνας, θα πρέπει να γίνει κυρίως και πάλι ελαιώνας. Να συνδεθεί με τους κύριους Αρχαιολογικούς χώρους να γίνει μια πράσινη και ζωντανή ζώνη ιστορίας στο κέντρο, πόλος έλξης για όλους, επίκεντρο του πολιτισμού μας. Εκτός κι αν θεωρούμε ότι πολιτισμός μας είναι τα mall...
Θυμάμαι τον τεράστιο και πανέμορφο ελαιώνα που θυσιάστηκε για τα Ολυμπιακά. τώρα πάλι θυσιάζεται-- κατ όνομα-- ελαιώνας για τα αθλητικά? Όχι. Τούτη τη φορά ας μην γίνει. Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν δεκάδες άλλες λύσεις που απλά προσκρούουν σε συγκεκριμένα πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα πολύ ολίγων που παρασέρνουν και τους οπαδούς του ΠΑΟ.
Στο όνομα των αθλητικών εγκαταστάσεων, σε όλη την Ελλάδα έχουν θυσιαστεί πολλοί ελεύθεροι χώροι, ακόμη και λίμνες και υγρότοποι, τελευταία κομμάτια φύσης κοντά στον άνθρωπο. Η ζυγαριά κάποια στιγμή πρέπει να κλίνει πιο δίκαια, όπως φάνηκε με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Μια καλή αρχή που πρέπει να σεβαστούμε.
Η Αθήνα, χωρίς συνολικό φρέσκο σχεδιασμό θα είναι σύντομα ένας εφιάλτης για όλους μας.
Θέλουμε ελιές στον Ελαιώνα για την επιβίωσή μας, να κατέβει λίγο η θερμοκρασία το καλοκαίρι, να αναπνεύσουμε. Δεν θα μας σώσει το γήπεδο, ούτε και τα ψώνια από την δυσφορία. Αν τις κερδίζουμε θα είμαστε όλοι νικητές.

01/09/09 Σκέψεις για τον ανασχηματισμό

Πρώτα πρώτα, όσον αφορά το πρώτιστο αντικείμενό των Οικολόγων Πράσινων, το περιβάλλον, δεν φαίνεται να αλλάζει τίποτε. Καμιά υπόσχεση για καλύτερη περιβαλλοντική πολιτική δεν διαφαίνεται. Ούτε Υπουργείο Περιβάλλοντος δημιουργήθηκε αλλά κι ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ που όχι μόνο δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα της ρύπανσης των νερών αλλά προωθεί από εκτροπές ποταμών μέχρι δυσανάλογες τουριστικές μονάδες που ξεπουλούν το Ελληνικό τοπίο στον μαζικό τουρισμό, ενώ ταυτόχρονα δυσκολεύει με την γραφειοκρατεία κάθε στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παραμένει στη θέση του ακλόνητος.
Επομένως, η κριτική μας σε αυτόν τον τομέα θα είναι οξύτατη για το καλό όλων των πολιτών.
Κανένα φως στο τούνελ, δυστυχώς, για το περιβάλλον, που ας μην ξεχνάμε, συνδέεται άμεσα με την οικονομία. Δειλία και έλλειψη πολιτικής για το περιβάλλον σημαίνει δειλία για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, σημαίνει δειλία και υποχώρηση μπροστά στα συμφέροντα ολίγων, σημαίνει αδιαφορία για την πραγματική οικονομία, σημαίνει συγκεντρωτισμό και όχι αποκέντρωση, όχι δημοκρατία, όχι συμμετοχή των πολιτών, αλλά θέληση για γρήγορο και εύκολο κέρδος.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα, η Ελληνική κοινωνία και οι αξίες μας είχαν αρχίσει να τραυματίζονται βαριά εδώ και αρκετό καιρό, πολύ πριν τις τελευταίες εθνικές εκλογές. Το μέγεθος του κακού το συνειδητοποιούμε καθημερινά σε όλο του το μεγαλείο εδώ και δυό χρόνια, από τις φωτιές και τους νεκρούς στην Ηλεία, την ανεπάρκεια των μηχανισμών ακόμα και σήμερα να αποκαταστήσουν τις ζημιές μέχρι τα σκάνδαλα, τη διαφθορά και την υποκριτική και υποτιμητική για την νοημοσύνη μας αντιμετώπιση όλων αυτών των προβλημάτων από την κυβέρνηση, που κατέληξε με μαθηματική ακρίβεια στην επικράτηση του χάους και της βίας μέσα στις πόλεις μας και στην γενικευμένη τρομοκρατία κατά μαθητών, αλλοδαπών μεταναστών, αστυνομικών, συνδικαλιστών ή αγωνιστών για το περιβάλλον. Τινάχτηκε πιά από τους ατμούς το καπάκι της κατσαρόλας όπου έβραζαν τα προβλήματα. Δεν κρύβονται πια τόσο μέσα όσο και έξω από τη χώρα.
Ευθύνες για το επεκτεινόμενο χάος ουδείς ανέλαβε στο ελάχιστο.
Η αίσθηση μας τώρα πια πως να αλλάξει με την απομάκρυνση, κατόπιν εορτής, μερικών προσώπων; Πως να αντιστραφεί επί της ουσίας το κλίμα;
Χρειάζεται, για να γίνουμε λίγο πιο αισιόδοξοι, να φανεί έστω μια διάθεση ριζικής αλλαγή ήθους, και τρόπου διακυβέρνησης, ιεράρχησης προτεραιοτήτων, χρειάζονται βαθιές τομές σε όλα τα πεδία της δημόσιας διοίκησης που θα δείξουν ότι η Ελλάδα επανέρχεται στον χώρο της ισορροπίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πρόνοιας για την ευημερία των πολιτών και του συνόλου. Πράξεις που θα δείξουν πως η Ελλάδα θα μπορέσει να σταθεί ως μια Ευρωπαϊκή χώρα ανάμεσα στις υπόλοιπες και θα πάψει να είναι ο “ασθενής της Ευρώπης”.
Δεν τα βλέπουμε να κατορθώνονται μέσα από μερικές αλλαγές προσώπων με αόριστες και ανεπαρκείς συμβουλές του πρωθυπουργού προς τους υπουργούς του, όμοιες με τις προηγούμενες που δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.
Δεν θέλουμε μόνο άλλον Υπουργό Πολιτισμού, θέλουμε άλλον Ελληνικό πολιτισμό, τόσο πολιτικό όσο και στην καθημερινότητά μας, που να βασίζεται στον σεβασμό.
Θέλουμε ουσιαστική αλλαγή ήθους και πολιτικού διαλόγου.
Δεν ενδιαφέρει αν πηγαίνουμε σε εκλογές τώρα ή αργότερα. Ενδιαφέρει αν πηγαίνουμε σε εκλογές με την κοινή πεποίθηση πως πρέπει να αλλάξουμε την στείρα μας νοοτροπία, τον τρόπο άσκησης πολιτικής και εξουσίας στη χώρα μας.
Ενδιαφέρει αν θα μετακινηθούμε απο τα παγιωμένα συμφέροντα που έφεραν την κοινωνική, ηθική και οικονομική χρεοκοπία προς τα κοινά συμφέροντα, εκείνα όλων των πολιτών.
Περιμένουμε.

δυο αδελφές απο τη Σομαλία

Η Σάντια Αλί Αμπντούλα είχε ήδη χάσει τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς της όταν αποφάσισε να ξεφύγει από την Σομαλία, σε ηλικία δεκαπέντε χρονών. Είχε πια απομείνει ζωντανή μόνο η μητέρα της, τυφλή πλέον. Η απόδραση της από το χάος αποτελούσε ζήτημα ζωής και θανάτου.
Δεν είχε περάσει λίγα. Είχε επιβιώσει από πυροβολισμούς στην κοιλιά, την είχαν βιάσει, την είχαν βασανίσει κι όλα αυτά ήταν σημάδια στο σώμα της, εγκαύματα και τραύματα από σφαίρες που δεν είχαν κλείσει και τόσο καλά, χωρίς σωστή φροντίδα.
Ήξερε ότι είχε στην Ευρώπη μια μεγάλη αδελφή, κάπου στα βόρεια, και αυτήν θα ξεκινούσε να βρει.
Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο ταξιδιού, ως επί το πλείστον με τα πόδια και μέσα από χίλιους κινδύνους κατάφερε να περάσει τα σύνορα της ΕΕ και με μια βάρκα βρέθηκε στην Πάτμο μαζί με άλλους μετανάστες και πρόσφυγες. Εκεί συνελήφθη, αποφασίστηκε η απέλασή της, αλλά αφέθηκε προσωρινά ελεύθερη λόγω αδυναμίας εκτέλεσης της απόφασης. Πήγε στην Αθήνα, όπου έζησε για κάποιους μήνες με δεκάδες άλλους Σομαλούς σε ένα στενάχωρο άθλιο διαμέρισμα στην Ομόνοια, δύο μόνο τετράγωνα από το Αστυνομικό τμήμα, όπου τακτικά πολλοί μετανάστες έτρωγαν ξύλο και τους έβλεπε να επιστρέφουν με μώλωπες. Εργάστηκε σε δουλειές που καλύτερα να μην ξέρουμε τι είδους ήταν, να μαζέψει χρήματα να φύγει.
Αίφνης, λίγους μήνες αργότερα, συνελήφθη ξανά και οδηγήθηκε στο αυτόφωρο γιατί χαρτιά βεβαίως δεν είχε. Εκεί, χωρίς να καταλάβει τι συμβαίνει, παρά μια στοιχειώδη μετάφραση κατά την διάρκεια της σύντομης δίκης, χωρίς να ασκήσει όπως έπρεπε το δικαίωμά της έφεσης γιατί κανείς δεν φρόντισε να της το πει, καταδικάστηκε σε επτά μήνες φυλάκιση και τέσσερις χιλιάδες ευρώ χρηματική ποινή.
Στάλθηκε στις φυλακές Έλαιώνα Θήβας. Εκεί, όπου βρέθηκε χωρίς καν να έχει πάνω της τα χρήματα που είχε κερδίσει εργαζόμενη, χωρίς κανέναν συγγενή πρώτου βαθμού ή δικηγόρο που να έχει—σύμφωνα με τους κανονισμούς της φυλακής-- δικαίωμα να την επισκεφτεί, πέρασε δύο μήνες μ'ένα κομμάτι ψωμί κάθε πρωί.
Λεφτά δεν είχε να αγοράσει ούτε χαρτί τουαλέτας από το κατάστημα των φυλακών και φυσικά για φαγητό ούτε λόγος κι αυτό θα έπρεπε να το αγοράσει από το κατάστημα. Μόνο ό,τι προσέφεραν συγκρατούμενοι της την βοήθησε να επιβιώσει. Ιδιαίτερα τη φρόντισε μια γυναίκα στο ίδιο κελί, που είχε γεννήσει και το μωρό της μέσα στη φυλακή, τώρα μερικών μηνών. Ανέλαβε να την βοηθήσει κι ως διερμηνέας με τα λίγα Ελληνικά που ήξερε.
Κάποια στιγμή βρήκε μερικά λεφτά και αγόρασε μια τηλεκάρτα. Μέσω Σομαλίας εντόπισε την Αδελφή της, τη Ζάχρα.
Όταν, πριν από αρκετά χρόνια, ξέσπασαν οι ταραχές στη Σομαλία και διαλύθηκε το κράτος, η Ζάχρα, βρισκόταν ήδη στην Ευρώπη για σπουδές νοσοκόμας και μαίας. Ζήτησε τότε άσυλο από τη Φινλανδία και της δόθηκε. Γρήγορα απέκτησε και τη Φινλανδική υπηκοότητα. Θέλοντας να αγωνιστεί για τα δικαιώματα των μεταναστών στην Ευρώπη, εντάχθηκε στο Φινλανδικό Πράσινο κόμμα και εξελέγη δημοτική σύμβουλος του Ελσίνκι.
Ανέλαβα, να βοηθήσω τη Ζάχρα να έρθει στην Ελλάδα, να επισκεφτεί την αδελφή της και να την βοηθήσουμε να αποκτήσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως να ζητήσει άσυλο λόγω της κατάστασης στη Σομαλία και να αποκτήσει συνήγορο έστω για εκπρόθεσμη έφεση . Βρήκαμε τους Σομαλούς φίλους της Ομόνοιας που της έδωσαν –μέσω της αδελφής της – τα χρήματα που είχε κερδίσει εργαζόμενη, ώστε να μπορεί στο εξής τουλάχιστον να τρώει κανονικά, να πλένει τα δόντια της και μαζέψαμε ρούχα για να μην κρυώνει.
Η αποστολή μας δεν έχει τελειώσει, ακόμα δεν ξέρουμε ούτε πόσο καιρό θα παραμείνει μέσα, ούτε πώς εν τέλει θα καταφέρουμε να πάει να ζήσει κοντά στην αδελφή της, αλλά τουλάχιστον τώρα υπάρχει κάποια ελπίδα.
Η ζωή της όμως έχει σημαδευτεί για πάντα από αυτήν την απίστευτα επικίνδυνη περιπέτεια.
Χαρακτηριστική βέβαια και η τερατωδώς απάνθρωπη αντιμετώπιση της χώρας μας, τόσο της αστυνομίας όσο και της δικαιοσύνης προς τους πρόσφυγες, που όχι μόνο δεν σέβεται ούτε τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά προσπαθεί, από την ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων, να κερδίσει και λεφτά να συμπληρώσει τα κενά του προϋπολογισμού μας, που δημιούργησε η δική μας διαφθορά και η πολιτική του “ας πάρουμε απ' όπου μπορούμε”.
Είναι δυνατόν να καταδικάζεται σε χρηματικό πρόστιμο ένας άνθρωπος που δεν έχει καμία δυνατότητα να βρει νομίμως χρήματα να το πληρώσει και το δημόσιο να εισπράττει το προιόν μαύρης εργασίας;
Είναι δυνατόν να στέλνεται σε μια φυλακή όπου πρέπει να αγοράζει ακόμη και τα στοιχειώδη;
Αυτό φαίνεται είναι δικαιοσύνη σύμφωνα με τα Ελληνικά πρότυπα. Παρόλα αυτά , η δεσμοφύλακας μας δήλωσε ότι οι φυλακές μας είναι “κολέγια” κι ότι είναι οι καλύτερες της Ευρώπης. Κι όταν της ζητήσαμε να βοηθήσει τη Σάντια να γράψει μια αίτηση στα Ελληνικά, απάντησε “μα υπάρχουν κι άλλοι Σομαλοί μέσα, ας τη βοηθήσουν αυτοί.”

Το μήνυμα της νεολαίας: λουλούδια στα ΜΑΤ, τέρμα στον κύκλο της βίας.

Aυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες, μετά την δολοφονία του Αλέξη, ξεπερνούν το θέμα της αστυνομίας και της εκπαίδευσής της και του υπουργείου, το θέμα των νέων, το θέμα των Εξαρχείων ή οποιοδήποτε άλλο επι μέρους θέμα, ακόμα και το θέμα της παραίτησης της κυβέρνησης με την ανάληψη ευθυνών από κάποιους, γιατί όλοι ξέρουν ότι με το παρόν σύστημα αξιών οι σημερινοί θα διαδεχτούν απο άλλους όμοιους. Επίσης δεν μπορεί αυτό που συμβαίνει να μετρηθεί, ως ξέσπαμα, ως αίσθημα, με οτιδήποτε ανάλογο έχει γίνει στο παρελθόν.
Πρόκειται για ένα ξέσπασμα, σαν ηφαίστειο, που απλά δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ελληνική κοινωνία, με την πολιτική, πολιτιστική και περιβαλλοντική υποβάθμιση από την μιά και την κερδοσκοπία, την διαφθορά και την ανισότητα απο την άλλη αλλά και σε μια γωνία περιλαμβάνει την ξενοφοβία, τις προκαταλήψεις, την εκμετάλευση και την βασική κι αντιφατική υπαρξιακή απελπισία που έχουν μέσα τους οι σκεπτόμενοι πολίτες αυτής της χώρας, που όλα τους φταίνε αλλά κανείς, δεν κάνει μια κίνηση να διορθώσει κάτι ή αν κάνει, αυτή μοιάζει μάταιη μέσα στον κύκλο βίας που μας τριγυρίζει.
Είναι το αποκορύφωμα χρόνιων συσωρευμένων προβλήμάτων που αντί να λύνονται σιγοβράζουν κάτω από το καπάκι. Οι ελλείψεις στην παιδεία, η καθημερινή επιθετική συμπεριφορά, η καθημερινή μικροπρέπεια, η ασέβειά μας προς το περιβάλλον και την μέχρι πρότινος ομορφία της χώρας μας, η αδιαφορία μας, τα κακά πρότυπα που μιμούμαστε, ο μαζικός τουρισμός με τα φαινόμενα βίας, η ανικανότητα που βλέπουμε παντού, οι δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν εις βάρος μας, η γραφειοκρατεία, η εκκλησία, τα οικόπεδα, η έλλειψη οργάνωσης, ο καθημερινός μας βομβαρδισμός απο πράγματα που μας εξοργίζουν και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, πως να αντιδράσουμε...
Σαν συνολικό πρόβλημα επιδέχεται μόνο συνολικής λύσης: αλλαγές σε όλα τα επιπεδα αλλά πρώτα εσωτερικές. Θελουμε έναν νέο πολιτισμό σε αυτή τη χώρα, μια ριζική αλλαγή στην νοοτροπία μας για αρχή. Μια άλλη βάση, μια άλλη αξία.
πως θα το πετύχουμε αυτό;
Ουσιαστικά είναι κάτι που θα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι μεταξύ μας: από δω και πέρα θα πρέπει να δίνουμε περισσότερη σημασία στα κοινά, στα κοινά μας συμφέροντα, στους κοινούς μας χώρους, στην κοινή μας παράδοση, στο κοινό μας περιβάλλον.
Δεν θέλω να ηθικολογήσω. Είναι πλέον η ανάγκη για επιβίωση που θα μας το επιβάλλει. Να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας.
Να καταλάβουμε ότι προωθώντας ο καθένας μας αυτό που νομίζει το δικο του συμφέρον, ούτε και αυτό εν τέλει εξυπηρετεί.
Το σαφέστερο και πολύ ξακάθαρο μύνημα μας το έδωσαν οι σημερινοί νέοι: λουλούδια ως απάντηση στα ΜΑΤ.
Την ίδια μέρα που έπεσε νεκρός ο Αλέξης, δύο μετανάστες βρέθηκαν νεκροί από ξυλοδαρμό σε ένα χαντάκι στον πόρο και κανείς δεν γνωρίζει ποιός είναι ο ένοχος.
Μα, αν δεν αλλάξει αυτός ο καθημερινός κύκλος της βίας, ποιά άλλη πρόταση να σταθεί, όταν όλοι είμαστε λίγο ένοχοι;
Μόνο μια υπάρχει: νέος πολιτισμός βασισμένος στον αλληλοσεβασμό και τον σεβασμό στα κοινά.
Θέλουμε έναν πολιτισμό χωρίς βία, χωρίς βία λεκτική χωρίς σωματική, χωρίς βία ενάντια στους ανθρώπους, χωρίς βία ενάντια στο περιβάλλον και τη φύση.