Οικονομία και Οικολογία

Τώρα δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό και να μην πω ότι οι λέξεις Οικονομία και Οικολογία έχουν όμοιο πρώτο συνθετικό. Ψάχνοντας στις ρίζες των όρων, βρίσκεις και τις ρίζες των προβλημάτων. Στην περίπτωση της οικονομικής κρίσης, η σύνδεσή τους είναι προφανής: σε ένα οικοσύστημα, τη Γη, έχουμε βασιστεί σε πολλά πεπερασμένα υλικά, όπως το πετρέλαιο και άλλα ορυκτά και αποζητούμε ένα μη πεπερασμένο ρυθμό ανάπτυξης. Το ερώτημα είναι αν η "νομή" του Οίκου μας είναι σωστή, ρεαλιστική και μπορεί να σταθεί σε βάθος χρόνου. Η σημερινή κρίση μας δείχνει ότι η εξίσωση που φτιάξαμε είναι λανθασμένη. Δύο παράγοντες πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξουν: πρώτα ο τρόπος με τον οποίο μετράμε την ανάπτυξη. Το σημερινό σύστημα απέτυχε: έφερε πλουτισμό ολίγων, διατήρησε ή αύξησε τη φτώχεια πολλών, κι ακόμη χειρότερα, απειλεί πολλούς από αυτούς που πλούτισαν με φτώχεια και ανεργία. Ένα σωστότερο μέτρο, που θα περιλάμβανε μέτρηση της ποιότητας ζωής, κοινωνικούς δείκτες, δείκτες ισότητας, υγείας, εθελοντισμού, ευρωστίας του περιβάλλοντος, θα μας βοηθούσε να σχεδιάζουμε την ανάπτυξη με πιο μακροπρόθεσμο τρόπο και ασφαλώς πιο φιλικό προς την κοινωνία. Με την παρούσα πλασματική μέτρηση ένα ατύχημα αυξάνει το Α.Ε.Π., εφόσον απαιτεί έξοδα, οικονομικές συναλλαγές, πληρωμές. . Το δεύτερο που πρέπει να γίνει είναι η στροφή της εξάρτησης της οικονομίας προς εκείνα τα αγαθά που προσφέρονται από το οικοσύστημα σε μη πεπερασμένες ποσότητες όπως ο ήλιος ή ο άνεμος. Ασφαλώς υπάρχει κάποιο κόστος επένδυσης που πρέπει να αναλάβουμε τώρα, εμείς. Όμως οι λύσεις δεν μπορεί να είναι μόνον πυροσβεστικές που μάλιστα αφαιρούν από την τσέπη των πολιτών που στο βάθος είναι κι η ίδια που κινεί την οικονομία. Χρειάζονται πραγματικές προσθέσεις στο κοινό κεφάλαιό μας, με αληθινές αξίες, & καινοτομία .

ιστορική νίκη των Φιλανδών Πράσινων

Τράβηξα μία φωτογραφία (λίγο σκοτεινή, με το κινητό μου) από το χθεσινό πάρτυ των Φιλανδών Πράσινων που μαζεύτηκαν ( 300 άτομα περίπου) για να ακούσουν μαζί τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών. Είχαν κάθε λόγο να γιορτάσουν αφού πέρασαν για πρώτη φορά τους Σοσιαλιστές-- κόμμα της προέδρου της χώρας-- (σαν να λέμε εμείς πως περάσαμε το ΠΑΣΟΚ) παίρνοντας 24% στην πρωτεύουσα, και βγήκαν για πρώτη φορά τέταρτο κόμμα σε όλη τη χώρα, με 8,9% , όπου ξεπέρασαν με διαφορά στήθους τον συνασπισμό των αριστερών (το αντίστοιχο ΣΥΡΙΖΑ). Πραγματικά μια ωραία ατμόσφαιρα. Και στα δικά μας...θα το καταφέρουμε, μπορούμε, είναι βέβαιο. Ας το πιστέψουμε.

Τουρισμός και φαντάσματα

Γνωρίζω στην Αίγινα δύο ξενοδοχεία φαντάσματα. Θεόρατοι σκελετοί τσιμέντου που καταλαμβάνουν πλαγιές και παραλίες μη φιλοξενώντας παρά μόνο ποντίκια. Κτίστηκαν ακολουθώντας μια άστοχη τουριστική πολιτική της χούντας, υπερβολικά μεγάλα, φιλόδοξα, προορισμένα για ένα είδος τουριστικής ανάπτυξης στο νησί που δεν ήρθε ποτέ. Αποδείχθηκαν ασύμφορα κι έκλεισαν πριν προλάβει να στεγνώσει το σοβάτισμα. 'Έδειξαν τί συμβαίνει όταν δεν σέβεται κανείς τις αναλογίες της φύσης και τα μεγέθη της οικονομίας.

Σήμερα όμως τι κάνουμε; Ο Υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ δήλωσε πρόσφατα στο real estate του Herald Tribune ότι δεν θα αναπτύξει η Ελλάδα τις ακτές της όπως η Ισπανία, όπου έχουν καταστραφεί από την οικοδόμηση. Όμως υπερμεγέθεις επενδύσεις, με πολύ αμφιλεγόμενες διαδικασίες, ολοένα και περισσότερο προωθούνται. Αναφέρομαι στις "Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης" στη Μεσσηνία και στο Κάβο Σίδερο στην Σητεία, που, δυσανάλογες για την τοπική κλίμακα, αντλούν το πολύτιμο νερό, καταλαμβάνουν εύφορη γη και απειλούν προστατευόμενες περιοχές του δικτύου NATURA. Πως συμβαδίζουν τα λεγόμενα του κ.Σουφλιά προς την διεθνή αγορά με αυτό το είδος ανάπτυξης;

Ο τουρισμός δεν είναι ανεξάντλητη πηγή εσόδων αν δεν διατηρούνται κάποια επίπεδα παροχών και υποδομών, αν δεν υπάρχει μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και κυρίως προστασία του τοπίου και των φυσικών πόρων, που εν τέλει είναι αυτά που προσελκύουν τους επισκέπτες. Από τις σημερινές μας αστοχίες ο τουρισμός γέμισε ήδη σκελετούς στην ντουλάπα. Ναυάγια πλοίων, ο πρόσφατος τραγικός φόνος του άτυχου 20 χρόνου νεαρού, αναθυμιάσεις από φτηνές κατασκευές που προκάλεσαν τον θάνατο παιδιών σε ξενοδοχεία στην Κέρκυρα, επικίνδυνα νοθευμένα ποτά, λειψές υποδομές. Η χώρα μας δομείται για να προσελκύει μαζικά μόνο έξαλλους νέους που έρχονται να ξεσπάσουν πίνοντας o,τι βρουν. Ένα είδος τουρισμού που δεν ενδιαφέρεται για τις ομορφιές που είχε η Ελλάδα και δικαίως υπερηφανευόταν, αλλά τώρα πια χάνει. Οι τουρίστες που αποζητούσαν τέτοια αγαθά, αποχωρούν σταδιακά. Η φιλοξενία αντικαταστάθηκε από την ασύδοτη κερδοσκοπία, το καλό κλίμα από τις φωτιές και τους καύσωνες και το τοπίο έχει ήδη καταστραφεί σε πολλά μέρη από την υπερβολική δόμηση, τα μπάζα και τα σκουπίδια.

Έχει έρθει η στιγμή να σκεφτούμε αν πραγματικά είναι βιώσιμη η πολιτική μας για τον τουρισμό ή θα αποκτήσουμε κι άλλους σκελετούς και φαντάσματα.

Πανευρωπαϊκή Πράσινη Καμπάνια για τις Ευρωεκλογές

Το Ευρωπαϊκό Πράσινο κόμμα είναι το μόνο κόμμα που διεξάγει κοινά συντονισμένη καμπάνια για τις Ευρωεκλογές σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες μέσω των κομμάτων μελών. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως τα πράσινα κόμματα της Ευρώπης συναποφασίζουν και καταλήγουν ψηφίζοντας κοινά κείμενα για τα θέματα Πανευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, στα οποία, κάθε χώρα μπορεί βέβαια να προσθέσει τα δικά της ειδικά ζητήματα. Η τακτική αυτή είναι ενδεικτική της θετικής συμβολής των πράσινων απέναντι στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Οι Πράσινοι θέλουν την Ευρώπη ενωμένη, με στενούς δεσμούς, συνεργασία και κατανόηση μεταξύ των χωρών, με περισσότερη ισότητα, δημοκρατία και με στόχο την ειρήνη, τόσο μέσα στην Ευρωπαϊκή ήπειρο φυσικά, όσο και παγκόσμια.

Φέτος, στο τελευταίο Συμβούλιο των Ευρωπαίων Πράσινων στην Λιουμπλιάνα, τέθηκαν οι βάσεις της κοινής καμπάνιας για τις Ευρωεκλογές του 2009.
Το κυριότερο επιχείρημα όχι μόνο για την ανάγκη κοινής πράσινης καμπάνιας αλλά για την ανάγκη ενίσχυσης των δημοκρατικών θεσμών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο όπως και για την στενότερη συνεργασία είναι ότι πλέον τα προβλήματα τόσο της οικονομίας όσο και τα περιβαλλοντικά, ενεργειακά κτλ είναι παγκοσμιοποιημένα κι επομένως καμιά χώρα δεν έχει την απαραίτητη ισχύ από μόνη της να αντιδράσει ή να φέρει κάποιο αποτέλεσμα.Οι Πράσινοι βλέπουν την Ευρώπη ως ένα πολιτικό και πολύτιμο εργαλείο για την αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η κλιματική αλλαγή, η καλύτερη κατανομή του πλούτου στην γη και φυσικά η παγκόσμια ασφάλεια. Τα κράτη από μόνα τους, πιστεύουν οι Πράσινοι, δεν κατορθώνουν να προστατεύσουν επαρκώς τους πολίτες τους από τις πιέσεις του άγριου, αχαλίνωτου και παγκοσμιοποιημένου ανταγωνισμού πάνω στις συνθήκες εργασίας και τα κοινωνικά συστήματα. Ακόμη περισσότερο, όταν πρόκειται για την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο ή τη διατήρηση της ειρήνης σε περιοχές σύγκρουσης, τα κράτη μόνα τους δεν επαρκούν, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν υψώσει τη φωνή της, θα παίξει σημαντικό ρόλο. Ο ρόλος της πρέπει λοιπόν να ενισχυθεί όπως και να βελτιστοποιηθεί η εσωτερική της λειτουργία.

Το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα με την μέχρι τώρα παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο έχει παίξει έναν πολύ θετικό ρόλο, πιέζοντας, παρά τον περιορισμένο αριθμό βουλευτών, αποτελεσματικά την Ευρωπαϊκή Πολιτική προς την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα, την βελτίωση των δημοκρατικών θεσμών, τη ρύθμιση της οικονομίας για να εξυπηρετεί τους πολίτες και για το περιβάλλον.

Πολλές είναι η επιτυχίες των Πράσινων σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όλες όμως εμπεριέχουν μια γνήσια Ευρωπαϊκή προσέγγιση, που τοποθετεί τους πολίτες στο επίκεντρο και προωθεί τα συμφέροντά τους με δημοκρατικό τρόπο, ζητώντας ευθύνες από όσους ασκούν εξουσία. Οι διαφορές στην προσέγγιση του ζητήματος της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης λόγω γεωγραφικών, πολιτισμικών και πολιτικών διαχωρισμών εξομαλύνονται χάρις στους Πράσινους που στον συγκεντρωτισμό αντιτάσσουν τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης.
Στις προτάσεις τους, όπως εκφράζονται στο προσχέδιο του κοινού προεκλογικού Μανιφέστου, θέλουν να εισάγουν ένα ακόμη ισχυρότερο εργαλείο δημοκρατίας: τα σημαντικά Ευρωπαϊκά ζητήματα όπως τροποποιήσεις στις Συνθήκες, διεύρυνση, ή σημαντικές πολιτικές αποφάσεις όπως απαγόρευση στα μεταλλαγμένα θα πρέπει να αποφασίζονται με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ. Αυτό το δημοψήφισμα θα απαιτεί διπλή πλειοψηφία: πλειοψηφία των Ευρωπαίων ψηφοφόρων, όμως η πλειοψηφία αυτή πρέπει να προέρχεται από περισσότερο από το 50% των χωρών μελών.
Πολλές είναι βέβαια οι παγίδες, οι κοινωνικές ανισότητες στις οποίες τείνει να πέσει η Ευρώπη, χωρίς τον πολιτικό διάλογο που φέρνουν στο κοινοβούλιο οι Πράσινοι. Το έργο των Πράσινων, ο αγώνας τους εναντίον των κοντόφθαλμων και μη βιώσιμων πολιτικών σε διεθνές επίπεδο πρέπει να συνεχίσει, ενδυναμωμένο και με την Ελληνική Πράσινη παρουσία στην Ευρωβουλή, κάτι πλέον σχεδόν βέβαιο.

Φίλιππος Δραγούμης

Η Αίγινα σε 20 χρόνια

Επιστολή στα ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Θα διαφωνήσω με τον εξαιρετικό συνεργάτη σας και φίλο μου κύριο Ηλία Μεσσήνα, που προειδοποιεί, στο άρθρο «το Νησί του Τσιμέντου», πολύ διπλωματικά για το πώς μπορεί να αλλάξει «το πρόσωπο της Αίγινας σε 20 χρόνια και να γίνει πολύ διαφορετική από αυτή που γνωρίζουμε». Δυστυχώς, η Αίγινα σε 20 χρόνια δεν θα έχει αλλάξει. Θα έχει απλά βουλιάξει. Θα είναι αβίωτη για όλους, κατοίκους και παραθεριστές.

Η προέκταση του σήμερα, όσον αφορά την Αίγινα είναι τρομακτική. Το αποτέλεσμα του κυρίαρχου μη βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης του νησιού που έχει επιλεχθεί μέχρι τώρα στηρίζεται σε έναν μόνο παράγοντα της τοπικής οικονομίας: την οικοδομή. Η λογική της ανοικοδόμησης έχει εγκατασταθεί σε όλα τα επίπεδα κατατρώγοντας όλα τα άλλα χωρίς πρόβλεψη για το μέλλον. Το αληθινό πρόσωπό της σήμερα ήδη διαφαίνεται με τα σπίτια να σκαρφαλώνουν όλο και πιο ψηλά και να αντικαθιστούν το δάσος και τις φιστικιές. Το πρόβλημα με την μονάδα σκυροδέματος στη Σκοτεινή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου της μόλυνσης των υπογείων υδάτων αφού ακόμη και τα παλιά πηγάδια που έπρεπε να είναι ιερά και να φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού, έχουν πλέον γίνει βόθροι για τις νέες βίλες χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανείς.

Σήμερα υπάρχει ήδη άλυτο κυκλοφοριακό πρόβλημα λόγω αυτοκινήτων υπεράριθμων απ’ όσα αντέχει το νησί, πρόβλημα στάθμευσης, πρόβλημα μεταφοράς νερού, πρόβλημα έλλειψης καλλιεργήσιμης γης, έλλειψη νερού κατάλληλου για καλλιέργειες, οι παραλίες είναι συνωστισμένες, βρώμικες και εγκαταλελειμμένες παρά τις όποιες προσπάθειες έγιναν, η ησυχία δυσεύρετη Σαββατοκύριακα και καλοκαίρι και ο περίπατος στην πόλη αλλά και έξω απ’ αυτήν αγχώδης.

Ας μην πάμε μακριά: Αρκεί τα χιλιάδες σπίτια που είναι προς πώληση σήμερα και αυτά που σήμερα κτίζονται να κατοικηθούν από τους νέους επίδοξους παραθεριστές ή μόνιμους κατοίκους και θα προσθέσουν στο νησί μερικές δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα, θα αυξήσουν την κατανάλωση του νερού σε εποχές που η έλλειψη θα καταστεί πρόβλημα για όλη την Ελλάδα ( Βλ. Βαρκελώνη), θα φέρουν νέους λουόμενους στις ήδη συνωστισμένες μικρές παραλίες του νησιού-- γιατί μεγάλες δεν έχει και φυσικά πολλά περισσότερα απορρίμματα. Ακόμη, πως ελπίζουν να γεμίζουν τις πισίνες τους σε 20 χρόνια και να ποτίζουν το γκαζόν τους, εφόσον οι εποχές που έρχονται αναμφίβολα θα είναι θερμές και ξηρές; Φαντασθείτε λοιπόν να χτιστούν κι άλλα πολλά όπως προμηνύεται. Για πόσα αυτοκίνητα θα μιλάμε πια; Πού θα τα βάλουμε;

Εκ του προχείρου σκέπτομαι κάποιες λύσεις, αλλά είμαι βέβαιος πως αρχιτέκτονες σαν τον κύριο Μεσσήνα και άλλοι που γνωρίζουν την Αίγινα, θα τις βελτιώσουν:

-Να σταματήσει αμέσως κάθε περαιτέρω οικοδομική δραστηριότητα λόγω πλήρους κορεσμού. Να δοθούν άδειες μόνο για επισκευές, βελτιώσεις και αναπαλαιώσεις παλαιών σπιτιών με κριτήρια βιο-κλιματικά, ενεργειακής οικονομίας ή αυτονομίας και ορθής διαχείρισης του νερού ή και διατήρησης της παράδοσης.

-Να σταματήσουν άμεσα οι οικοδομές που είναι δυσανάλογα μεγάλες για νησί και να γκρεμιστούν τα αυθαίρετα.

-Να αντιμετωπιστεί πολεοδομικά η παραλιακή και πεδινή περιοχή από τα Βροχεία μέχρι και την Σουβάλα και Κυψέλη ως αστικός ιστός και όχι άναρχος «οικοδομομανιταρότοπος» ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες απαραίτητες υποδομές πόλης, προστατευόμενοι ελεύθεροι χώροι, παιδότοποι, αποκέντρωση μαγαζιών, υπηρεσιών και καφενείων από το λιμάνι και τακτική κυκλική συγκοινωνία με τραμ (γραφικό στοιχείο που θα αρέσει και στους ξένους επισκέπτες) ώστε να μην είναι απαραίτητο να πάρει κανείς πάντα αυτοκίνητο. Να εξεταστεί η δυνατότητα κυκλικής πλωτής τοπικής συγκοινωνίας (Βαγία, Σουβάλα, Αίγινα, Πέρδικα, Αγκίστρι)

-Να ενισχυθούν οι λιγοστοί αγρότες που πωλούν τα νόστιμα ντόπια προϊόντα και να αποκτήσουν καλύτερο χώρο διάθεσης των λαχανικών τους και να δοθούν κίνητρα για κάθε αγροτική δραστηριότητα.

- Να προστατευτεί αποτελεσματικά ότι έχει απομείνει από αγροτική γη με ορθή διαχείριση του υδροφόρου ορίζοντα.

Με αυτόν τον τρόπο μπορεί η Αίγινα να αλλάξει μέσα σε 20 χρόνια. Δεν θα θυμίζει πλήρως αυτό που ήταν, αλλά θα έχει κάποια ενδιαφέρουσα και βιώσιμη μορφή, πρωτότυπη με το τραμ σε νησί. Ό,τι και να γίνει, χρειάζονται αποφάσεις. Χωρίς αυτές η Αίγινα απλά δεν θα έχει πρόσωπο και μέχρι σήμερα, αντίθετα με την Νέα Υόρκη, αποφάσεις για το μέλλον της δεν έχουν ληφθεί.

Μόνο κερδοσκοπία του σήμερα που παραβλέπει το αύριο.

Η Ασθένεια της Διαφθοράς

Πράσινοι και η Ασθένεια της Διαφθοράς

Συχνά, από τότε που ασχολούμαι με την πολιτική—είμαι στο Πανελλαδικό Συμβούλιο των Οικολόγων Πράσινων-- ξυπνάω στην μέση της νύχτας με άγχος: μα καλά, σκέφτομαι, αν το Πράσινο Κόμμα συμμετάσχει αύριο σε κυβέρνηση, μα τι απ' όλα τα στραβά θα διορθώσει και πως; έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα που αποδεδειγμένα δεν δουλεύει. Άπειρες αποφάσεις δεν εφαρμόζονται, μέτρα μένουν στα χαρτιά και προστίθενται σε άλλα χαρτιά σε συρτάρια, τα περισσότερα ωραία έργα έπειτα από λίγο εγκαταλείπονται και γίνονται ερείπια. Σχεδόν οτιδήποτε ανήκει στην κατηγορία «κοινά πράγματα» μοιάζει στη χώρα μας καταδικασμένο. Ακόμα κι αν περάσεις μια καλή ιδέα, μια νέα ελπιδοφόρα πολιτική με τις καλύτερες προθέσεις το πιθανότερο είναι, στην Ελλάδα να μην δουλέψει στην πράξη. Τι φταίει λοιπόν; Τι είναι αυτό που προξενεί την γύρω μας τόση απαισιοδοξία και μας κάνει να λέμε και να ξανάλέμε : μα στην Ελλάδα είμαστε, οι νόμοι είναι για να καταπατούνται κι όσο για τα λεφτά, αυτά είναι για να τα φάει όποιος προλάβει. Τι να κάνουμε, Ελλάδα είναι, λένε όλοι, μην περιμένεις και πολλά. Κατέληξα λοιπόν στην εξής πεποίθηση: αυτό που μας κάνει απαισιόδοξους, μας κάνει να νοιώθουμε κορόιδα και να μην εκτιμούμε ούτε τον εαυτό μας ούτε τα κοινά είναι πάνω απ' όλα η διαφθορά. Η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών μεταξύ τους, των πολιτών στο κράτος και του κράτους στους πολίτες, εν τέλει προξενεί γενικευμένη επιθετικότητα, αδιαφορία και κατάθλιψη. Μια αίσθηση ματαιότητας που τελικά μπλοκάρει τα πάντα γιατί έχει γίνει σχεδόν θρησκεία ότι σ΄ αυτή τη χώρα δεν πας πουθενά χωρίς βύσμα, δεν κάνεις την δουλειά σου χωρίς γρηγορόσημο, δεν ανοίγεις επιχείρηση αν δεν λαδώσεις. Αν δεν κλέψεις την εφορία, για παράδειγμα δηλώσεις όλα τα λεφτά από πώληση ακινήτου είσαι κορόιδο. Ούτως ή άλλως σκέφτεσαι, η εφορία σε κλέβει, τα λεφτά σου τα τρώνε, γιατί να μην κλέψεις κι εσύ. Ο κατάλογος των παραδειγμάτων που σε κάνουν κορόιδο θα ήθελε ολόκληρο βιβλίο για να τον τελειώσω.Όπως η κατάθλιψη είναι ασθένεια που θεραπεύεται, αυτή η μαζική ασθένεια των Ελλήνων πρέπει και μπορεί πριν από κάθε άλλο να θεραπευτεί. Μόνο αν αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά μπορεί να αλλάξει κάτι. Αν δεν γίνουμε υγιείς τίποτε δεν θα γίνει στην Ελλάδα, όσο καλές προθέσεις κα να έχουμε. Κατά συνέπεια, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει το Πράσινο Κόμμα, πριν ακόμη προωθήσει μέτρα για το περιβάλλον, την κοινωνική δικαιοσύνη ή την οικονομία είναι να καταπολεμήσει την διαφθορά. Αλλιώς, οι προτάσεις του θα μείνουν στα χαρτιά γιατί το σύστημα να τις αποδεχτεί και εφαρμόσει είναι σαθρό και θα παραμείνουν όμορφες ευχές. Η διαφθορά εξ ορισμού καταργεί κάθε έννοια βιωσιμότητας και η βιωσιμότητα είναι η βασική μας αρχή. Το ζήτημα είναι σε πιο στάδιο της ασθένειας είμαστε και ποια είναι η θεραπεία. Λοβοτομή; Ακρωτηριασμός; ή κατανόηση κι επιείκεια μέχρι να τα καταφέρουμε όλοι μαζί. Γενναιότητα πάντως χρειάζεται.

My questions during a debate

between two leading international experts.

Climate change is real, but how should we respond to it? Debate on The Quest for Sustainability: Climate change v. Economic growth between two leading international experts from the Fletcher School.

Dr. William Moomaw

Professor of International Environmental Policy at the Fletcher School,

Lead Author for the Intergovernmental Panel on Climate Change

(IPCC), Nobel Peace Prize 2007

&

Dr. Bruce McKenzie Everett

Professor of International Business at the Fletcher School and the School of Foreign Service

at Georgetown University, former Senior Executive of ExxonMobil

Organized by

The Fletcher School Alumni Club of Greece

in conjunction with the

Constantinos Karamanlis Institute for Democracy

Held 13th of May, at the Grande Bretagne, Athens

Philip Dragoumis “ Prof Everett mentioned " we don't want people who are scared or politicians, such as Al gore who scare citizens with their opinions"
Here is my question:
I am deeply scared. Politicians don't fulfill this function, events such as Katrina, forest fires in Greece and many other undeniable environmental changes in the world around me, such as melting ice, deforestation & desertification, water issues and others, scare me enough. I keep realizing that extreme phenomena are occurring during my lifetime, surpassing previous records. I am even more scared it may get worse for my children. I therefore need politicians, who, share my fears and show they care about me as a citizen and who will take measures, at least try to do something for me, my children & my children's children.”

Prof Moomaw “Seeing the facts of what is happening on climate change (and terrorism and natural catastrophes) an be frightening, but fear does not help if it paralyzes us. Similarly guilt can make us feel bad, but seldom motivates us to take action. I believe that it is hope that motivates people. Hope that we can do something about our challenges that can motivate us. I see many more opportunities for addressing climate change than does Bruce, and I find many of those as very economically advantageous for companies. It is important to the extent possible to align the profit motive of corporations with the needs of society. As I indicated in the debate, we are now harming the economy and the environment by the trajectory that we are on.”

Prof Everett “There are two issues here. First, how do we know what to be afraid of? Second, how do we know which things we can control and which things we cannot? Many years ago, people were terrified by a solar eclipse. This is understandable when the Sun disappears during the middle of the day, and nobody is sure whether it will return. Science now tells us that this is a natural and benign event, not a threat to our existence. If people were so afraid that they sacrificed their cattle in the hope of appeasing whatever evil forces were causing the eclipse, these sacrifices would have been of no value at all.

Another interesting example is the plagues of the Middle Ages. These were certainly terrifying events – in many cases more than half the population was killed. But what should people do about it? The Black Death was caused by fleas carried on rats. Many European cities believed that the plague was carried by cats and tried to kill as many cats as possible. This made the situation much worse!

Science is the best tool we have to deal with these issues. My objection to Al Gore’s approach is that he overstates what we know about the problem so that people are more frightened than they should be. We know that there are natural climate cycles. Europe enjoyed what’s called the “Medieval climate optimum” around 1000-1100 AD and suffered the “Little ice age” around 1600-1700-AD. Surely these changes were not the result of the burning of fossil fuels. The task for scientists is to isolate the effects of atmospheric CO2 from these natural variations. Few, if any, meteorologists believe that Katrina was a result of human-induced climate change. Hurricanes follow a rather predictable pattern related to ocean currents. This pattern has been evident for many years.

If I have one criticism of the IPCC, it’s their unwillingness to challenge Al Gore and other people who blame every weather-related issue on climate change. There is a great deal of “noise” in the climate system, and that noise can occur over hours, days, years, decades, centuries or millennia. None of us is capable of understanding these variations by simple observation over one lifetime. The IPCC is trying hard to understand this problem, but as I argued in my presentation, they have not yet succeeded.

Philip Dragoumis “Private companies may be-- I agree with prof Everett-- better than gov in innovation & technology but their mission is not to help me. Their mission statement is their own profit and survival as a company, therefore I cannot trust only in them my future. Even more I don't elect them while I elect gov. The mission of the government I elect, in theory is to protect me, theirs is not. So, I need a good government to regulate my relationship with the companies. I also need the gov to keep the companies in good shape for what they can offer me, but to ensure that their drive for profit will not harm me, more importantly, the environment I have to live in. If the gov cannot do this, it is, I feel it is not fulfilling it's purpose. Yes? No? and Why?

Prof Moomaw “ I also agree with Philip, that there is no reason to expect that the market will automatically "do the right thing." However, markets respond to policies (the rules that society sets) and markets can be mobilized in very economically efficient ways to help achieve societal goals. We do ned society through the political process to decide where it wishes to go with climate change, and in democracies, we elect people who should represent those views. I need not point out that it does not always work out that way as special interests often dominate even when representing a minority view. Still, it is our major hope as one can see with the statements being made by all candidates in the US.

Prof Everett “ I agree in principle. The question is how much government regulation is necessary? Adam Smith argued persuasively that private individuals operating in a free market achieve socially optimal results, but not because they are altruistic. Competition in the marketplace forces companies to provide consumers with what they want at attractive prices or they will go out of business.

Government has some roles to play: defend the country, ensure a stable currency, enforce contracts, protect us against criminals and, yes, deal with environmental problems. We have had great success in the west in reducing air and water pollution through careful regulation. Overregulation, however, strangles economic growth, limits consumer freedom and keeps us from attaining the living standard we might have. The Soviet Union is the most severe example, but our own experience in the US indicates that government is not all-wise, all-knowing and all-caring. Politicians too have their personal ambitions and use the power available to them accordingly. That is why democracies limit the power of governments. If we are to impose severe controls on carbon emissions, governments will have to be given enormous power. My guess is that we will never get these powers back and will regret the decision

Philip Dragoumis "The world, if based on renewable energy rather than fossil, will become more just, clean, stable and sustainable." Yes or no?
prof Moomaw “ To the question about renewable energy, my answer to Philip is definitely YES, we would have a more secure and sustainable world if we relied much more heavily on renewable energy. Greece is ideally suited to utilize, solar, wind and geothermal power. Sitting on geological faults, it is not well suited for nuclear power even were it to be an affordable and technologically desirable technology. The geothermal potential in Greece is tremendous, and hardly used. Certainly wind power is more affordable than a lignite plant that captures carbon dioxide, and produces few if any air pollutants as well. It also does not harm the land, or pollute the water during mining. Solar thermal is also cost competitive for hot water especially in Greece, and much less subject to political or terrorism disruptions than natural gas. Solar electricity costs are dropping, and Greece should look to Spain and Morocco as places that are using the sun's heat to generate steam and electricity. We will reduce international tensions, and could lower military budgets. if we shifted to renewable energy.

Prof Everett “We need to remember that the fuel component of renewable energy is free and infinite, but the capital component is not. Poor people have access to the Sun, but not to capital. With today’s technology, renewables are a privilege of the wealthy, not the poor. The poor need inexpensive energy. The Duke of Wellington, who defeated Napoleon at Waterloo did not like railroads because he believed they “allow the common people to move about needlessly.” The common people like to move around, and they don’t consider it needless.”

Philip Dragoumis “It was briefly mentioned that with melting ice in the Arctic, new opportunities for profit, commerce and exploitation of natural resources will ensue. If some countries such as Russia, the US, Canada, Norway, Denmark may indeed profit by global warming, how can we sincerely combat warming and ensure international security if there is no adequate global treaty on who claims what in the arctic and on what grounds. In the best scenario those countries will compete with no international law to regulate their relations. This may bring In fact, there should be a no-touch agreement, as in theory it should be agreed that the melting is result of global activities and the area should eventually be restored with the contribution of all nations, to it's original frozen condition, even if this takes humanity 200 years or more to achieve. In two words, the world, for it's urgent security, needs an international no-touch treaty about the arctic. Yes , No and why?
prof Moomaw “While there are countries and corporations that may profit from the melting of the Arctic, there are also increasingly countries such as China and India that are beginning to profit by making efficient appliances, lighting and renewable energy technologies. We need to start putting limits on the amounts of emissions we are allowed to emit, and then encourage companies, innovators and each of us to adopt practices and technologies that help to achieve those goals. you and I can not directly influence how our electric power company produces electricity, but those who can afford it can install some solar panels and generate their own electricity without emissions. All of us can reduce our total demand for electricity by replacing outdated inefficient items with more efficient ones and by using them more wisely, or by simply deciding that we no longer need the latest set of electronic toys.

We can put together an agreement to stay out of the Arctic, and I would favor doing that, but for it to be successful, we also need to dramatically reduce our demand for oil and gas. That requires effective governmental policies that provide alternatives for people.

I might point out that the corporations that have reduced their emissions while continuing to produce more goods, find that up to this point, most of it has saved money. That too is a powerful motivator. The Climate Group in the UK (with whom I do some work) is a partner with many corporations and state and local governments has a set of case studies that is very useful in getting a sense of what is working to motivate organizations to deduce their emissions.

I agree that having an Arctic agreement would be a very good thing to have. One might hope that it could be as successful as the Antarctic Treaty that bans the development of resource extraction for 50 years, and suspends territorial claims.

The Arctic may seem remote to people in greece, but its alteration by climate change will affect even the Mediterranean region with sea level rise. The potential for Greenland ice to raise sea level by 7 meters is a truly frightening possibility.

Prof Everett “I disagree for two reasons. First, in my view, human freedom and well-being are the highest goals. We should not give up the opportunity to raise human living standards, particularly in developing countries. Second, it may very well turn out that the melting of the Arctic ice is a natural phenomenon. Even the IPCC admits that they do not understand this phenomenon. We should not see the climate as something fixed and immutable – it changes all the time. Our task as human beings is to adapt.”